Erbain Yürüyüşü ve Anılarım (3)

İmam hüseynin şehadetinin her yıl dönümünün 40’ıncı gününde Erbain Yürüyüşü düzenlenir. Bu yürüyüş genel de Necef’le kerbela arasında yapılır.

Adeta bir şehirden başka bir şehre gidiyorsunuz. Yol öyle uzun , düz bir yoldur. Ve her sene gittikçe artan bir ziyaretçi akınına uğrar.

Erbain Yürüyüşü Ve Önemi

İlk defa Irak, Kerbela’ya gittiğim de 25–30 milyon ziyaretçiden bahsediliyordu. Ve son gün de 25–30 milyon insan ufacık bir kasabaya doluyordu. Savaşa rağmen ehlibeyt mektebine bağlı Müslümanlar başta olmak üzere, dünyanın her tarafından insanlar Bu Yürüyüşe katılıyordu. Ben ilk defa iştirak ettiğim de o manevi havayı hissetmiştim.

Gençlerin ellerin de sancaklar vardı. Ve bizler mersiyeler okuyarak, sinemizi döverek ilerliyorduk. Yol boyunca yemek, yiyecek ikramları ve masaj gibi bazı hizmetler yerli halk tarafından bedava veriliyordu. Misafirperver Irak halkı savaşa, yokluğa rağmen yiyeceğini paylaşıyordu. Bu ikram konusun da çok ısrar edenler de oluyordu. Çünkü İmam Hüseyin’in ziyaretçilerine ikram da bulunmanın ve hizmet etmenin çok büyük sevabı vardı. yol kenarların da bazen kerbela faciası ile ilgili tiyatro oyunları oluyordu. Erbain Yürüyüşü yapılırken, oynanan bu oyunlar, çok ilgi çekiciydi.

Erbain Yürüyüşü Esnasın da Çektiğim Sıkıntılar

Epey ilerledikten sonra bize sordular; ‘’yolun kalanını kimler arabayla gitmek ister?’’ Ben kararsızlık çekince yolun kalanını yürümek zorunda kalmıştım. Normal de yavaş yürüyen biri olduğum için herkesten geri kaldım. Sonradan gelenler beni hep geçtiler. Yaşlı değildim ama gençte değildim. Yürü yürü hiç bitmedi. Açıkçası yolun uzunluğu hakkın da bir bilgim yoktu. Hava karardı. Arapçam iyi olmadığı için derdimi kimseye anlatamıyorum. Telefonum Irak ‘a göre ayarlı da değildi. Bacaklarım da ağrılar başlamıştı. Gece 12’yi geçmiş, insanlar azalmış ve ben hala yürüyordum.

Gerçi güvenlik açısından hiç bir korkum yoktu. Çünkü insanlar buraya Allah’ın rızasını kazanmak, onun en sevgili kulunu ziyaret için gelmişlerdi. İyi hatırlıyorum gece saat 12.30 gibi ben ancak bizim çadıra ulaşabilmiştim. Güzel bir ziyafet yapmışlardı. Benim için ayrılan yemek ise soğumuştu.

Erbain Yürüyüşü bittikten sonra Türkiye’ye döndüğüm de bacağım da bir şey yoktu. Birkaç gün sonra ayağım da ufak bir burkulma ile bacağım sakatlandı ve ben aylarca sakat kaldım. Bunun için doktora gittim ama hiç bir ilacı kullanmadım. 3–4 ay sonra mucizevi bir şekilde iyileştim. Rabbim eskiden sağlam olan bacağımı bana geri vermişti. Savaşa rağmen bu kutsal organizasyona iştirak etmenin huzurunu Rabbim insan olan herkese nasip etsin.